DWZI


Deze week zag ik ONTROERING bij mezelf :

– ontroering omtrent grote zoon die zijn eerste examenperiode inging, en ik die me daar zoooo druk in maakte, want hij is verstandig, een beetje heel verstandig, en hoeft dus niet veel te studeren om alles te kennen, en ik die me druk maakte, u kent dat wel : ‘het kind moet leren studeren, want da’s belangrijk, voordat hij later de soep in draait’ (jawel, manlief en ik zijn ook verstandig, en moesten ook nooit moeite doen om te studeren, en ineens boem-klet, ga je naar de unief en val je op je gezicht, omdat je studeren nooit geleerd hebt), dus ik zag mijn kind al in de goot belanden, en kon het niet meer loslaten en panikeerde, en het ontglipte me. En toen werd ik kalm (al duurde dat wel eventjes 🙂 ), en zag het, het komt wel goed, het komt helemaal goed, ik geef dat tienerkind vertrouwen, en we zien wel. (en ik keek naar mezelf : hoe ik moest studeren van thuis, en dat dan meer deed, of probeerde, en niet gelukkig was, zeker niet op de unief, want mijn hart lag ergens anders, ik hield ervan met mijn handen te werken, en droomde van juwelen smeden (ja, ooit ga ik dat nog doen), en kleding ontwerpen, en sierlassen (ja, dat ga ik ook ooit nog doen), maar dat mocht niet, en dromen werden heel ver weg gestopt, en ik werd verdrietig, en lastig, en opstandig. En toen leerde ik manlief kennen, en die gaf me de ruimte, om te ontdekken, om mijn vleugels uit te slaan, om mijn hart te volgen, en ik ontdekte, en vond : persoonlijk geluk en creatief geluk. Dus ik besloot deze week dat ik mijn kinders vertrouwen geef om zelf te ontdekken met steun en begeleiding (en af en toe op hun gezicht gaan waarschijnlijk), zodat zij hun hart kunnen volgen, vanaf het begin…
– omtrent een kadootje van Johanna. Ik contacteerde haar omdat ze zo’n mooie sokken breit, en ik vroeg haar om de Rico stretchy sokkenwol te testen voor me, en dat deed ze met verve. Haar verslag lees je hier. Zij wist er blijkbaar van dat ik al lang op zoek was naar een guimpe-vork, dat was ook één van die hedendaagse dromen van me (en ik wil dat dan graag recycled kopen ergens), en vanochtend bracht de postbode een pakje, en dat verwachtte ik niet, en kijk nu : een echte, heel echte guimpevork. En na mijn rondedansje (ja, fijn was dat), zit ik hier nu met traantjes van blijdschap dit berichtje te tikken. Dankjewel Johanna, wat lief en attent van je!!!!
DWZI is een initiatief van Daan en Roos.
Een overzichtje van de steeds groter wordende (hoera!) lijst deelnemers vind je hier.
Prettig weekend allemaal!!!!

DWZI


Deze week zag ik ONTROERING bij mezelf :

– ontroering omtrent grote zoon die zijn eerste examenperiode inging, en ik die me daar zoooo druk in maakte, want hij is verstandig, een beetje heel verstandig, en hoeft dus niet veel te studeren om alles te kennen, en ik die me druk maakte, u kent dat wel : ‘het kind moet leren studeren, want da’s belangrijk, voordat hij later de soep in draait’ (jawel, manlief en ik zijn ook verstandig, en moesten ook nooit moeite doen om te studeren, en ineens boem-klet, ga je naar de unief en val je op je gezicht, omdat je studeren nooit geleerd hebt), dus ik zag mijn kind al in de goot belanden, en kon het niet meer loslaten en panikeerde, en het ontglipte me. En toen werd ik kalm (al duurde dat wel eventjes 🙂 ), en zag het, het komt wel goed, het komt helemaal goed, ik geef dat tienerkind vertrouwen, en we zien wel. (en ik keek naar mezelf : hoe ik moest studeren van thuis, en dat dan meer deed, of probeerde, en niet gelukkig was, zeker niet op de unief, want mijn hart lag ergens anders, ik hield ervan met mijn handen te werken, en droomde van juwelen smeden (ja, ooit ga ik dat nog doen), en kleding ontwerpen, en sierlassen (ja, dat ga ik ook ooit nog doen), maar dat mocht niet, en dromen werden heel ver weg gestopt, en ik werd verdrietig, en lastig, en opstandig. En toen leerde ik manlief kennen, en die gaf me de ruimte, om te ontdekken, om mijn vleugels uit te slaan, om mijn hart te volgen, en ik ontdekte, en vond : persoonlijk geluk en creatief geluk. Dus ik besloot deze week dat ik mijn kinders vertrouwen geef om zelf te ontdekken met steun en begeleiding (en af en toe op hun gezicht gaan waarschijnlijk), zodat zij hun hart kunnen volgen, vanaf het begin…
– omtrent een kadootje van Johanna. Ik contacteerde haar omdat ze zo’n mooie sokken breit, en ik vroeg haar om de Rico stretchy sokkenwol te testen voor me, en dat deed ze met verve. Haar verslag lees je hier. Zij wist er blijkbaar van dat ik al lang op zoek was naar een guimpe-vork, dat was ook één van die hedendaagse dromen van me (en ik wil dat dan graag recycled kopen ergens), en vanochtend bracht de postbode een pakje, en dat verwachtte ik niet, en kijk nu : een echte, heel echte guimpevork. En na mijn rondedansje (ja, fijn was dat), zit ik hier nu met traantjes van blijdschap dit berichtje te tikken. Dankjewel Johanna, wat lief en attent van je!!!!
DWZI is een initiatief van Daan en Roos.
Een overzichtje van de steeds groter wordende (hoera!) lijst deelnemers vind je hier.
Prettig weekend allemaal!!!!

10 reacties op “DWZI

  1. OCTOPOES zegt:

    Als ouder democratisch zijn lijkt me ideaal.

    Goh, ik stond afgelopen week te twijfelen om de guimpepen te kopen hier in de Kringloopwinkel. Heb ‘m niet gekocht maar ga ‘m toch meebrengen volgende keer. Ah ja, want ik verwacht dat jij daar inspirerende dingen mee gaat maken!

  2. Johanna zegt:

    Ja geef ze de ruimte om te ontwikkelen, ze komen er echt wel. Heb het gezien bij onze eigen zoon, die als maar ziek was in de periode dat hij in het vervolg onderwijs zat. Weken lag hij in het ziekenhuis en dan dacht ik ook als maar, daar komt niks van terecht en hij is wel eens flink gezakt maar kwam weer boven en ik ben trots op hem, dat hij als maar weer de draad op pakte.

    Ik hoop dat je het guimpen snel onder de knie krijgt, want het is zo leuk om te doen. Ik had er 2 guimpe-vorken, en wie 2 heeft moet 1 mee delen. Fijn weekend alvast.

  3. Desirée-ScrapDees zegt:

    nou je verslagje ontroert me ook heel erg joh, zo vreselijk herkenbaar van dat studeren en dat pushen door je ouders (zucht…). Goed van je dat je je kind toch probeert los te laten, moeilijk hé (zucht weer… hihi moet er toch wel om lachen hoor!)
    Tja kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen, maar veel kinderen redden het toch wel op eigen kracht hoor(kon ik me daar ook maar wat makkelijker bij neer leggen hihi)

  4. ominous-invasion zegt:

    Een wijze beslissing want ik liet mijn kinderen ook naar eigen zin en op hun tempo studeren of niet studeren de ene al wat vlotter dan de andere. Geen gemoei bij het huiswerk maken of lessen leren, wel een luisterend oor en een antwoord op hun vragen. Hen laten ontplooien in dat wat ze graag deden en waar ze goed in waren. Zonder druk, blije kindjes,brave pubers, ontspannen jongvolwassenen enkele op eigen benen nu … Wat ben ik trots op hen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *